آقاي من! سلام.

                           اللهم الجعل محياي محيا محمد و ال محمد

سلام

اين اولين باري بود كه وقتي تازه رسيدم بدون اذن دخول وارد

شدم. فقط مي خواستم زار بزنم و ...

شكايت كردم كه أخه شماها چرا اينقدر مهربون هستيد؟ مگه

من يك عالمه با شما عهد نبستم بعد همه رو شكوندم و ...

پس چرا من و هنوز تحويل مي گيريد؟ من كه نوكر خوبي نبودم،

أخه چرا ....؟

همين گناهام است كه نمي  گذارد حاجتم رو بگيرم البته لياقت

 گرفتنش رو ندارم. برام دعا كنيد.

خيلي خوشحالم كه فاصلم با شماها همون قدري است كه بود و

دوري مسافت باعث دوري من از شماها نشد.

دیشب دیدم با این حالی که خودم برای خودم درست کردم نمی تونم

امتحان هایم رو بدم و زندگیم هم بی رنگ شده. یک جورایی روحم و

سنگین کرده بودم. خب معلومه وقتی توشه اشتباهی بردارم و آنهایی

رو که خدا گفته بود برندار ولی من بی توجهی کردم و از انواع گناه ها

رو در کوله پشتی بار کردم و دارم به دوش می کشم...

حالا باید از رو دوشم بردارمشون تا از این تلاطم درونی راحت بشم و

اینجاست که دیگر دغدغه فکری نخواهی داشت.

نمی خواستم لااقل تا بعد از امتحان ها برم، اما دیشب دیدم خیلی احتیاج

دارم و برای همین امشب راهی می شم. می روم همونجایی که زیباترین

هر يك از دختر و پسر در سنين بلوغ احساس مي كنند كه جنس

مخالف را دوست دارند و خواستار وصال همديگر هستند.ازدواج

يك خواسته طبيعي است كه همه جوامع بشري و اديان آسماني

برآن صحه نهاده اند .ازدواج نه تنها منفور نيست، بلكه از ديدگاه

اسلام امري مستحب و در بعضي موارد واجب مي باشد و اگر با

قصد قربت انجام بگيرد عبادت نيز محسوب مي شود. 

رسول خدا صلّي اللّه عليه و آله فرمود: هيچ بنايي در اسلام

بنيانگذاري نشده كه نزد خدا محبوبتر از ازدواج باشد.

حضرت صادق عليه السلام فرمود: دو ركعت نمازي كه انسان

متأهل مي خواند ثوابش بيشتر از هفتاد ركعتي است كه انسان

مجرد مي خواند.

حضرت صادق عليه السلام فرمود:بيشتر خوبيها در زنان است.

«ازدواج ، تنها در آمدن از « تنهايي » نيست.

بلكه رسيدن به «همدلي» ، «همراهي» و «هم روحي»

است ، كه مهمتر است.»

ازدواج در حيات براي انسان امري طبيعي و ضروري است و اولين

ساختمان اجتماع بشري مي باشد كه به واسطه آن اجتماع،

انسان رشد مي كند و به كمال مي رسد و آن چه در درون

او نهاده شده بروز مي كند و اسلام براي آن بسيار اهميت قائل

شده است.

زنان مایه سكون، سلامتی، تعادل، تحكیم، آرامش و انس نظام

خانواده هستند. از آنجا که زن موجودی لاینفك از خلقت،

خانواده و جامعه هست، می توان بر این باور بود زنان در نقشهای

فوق به حد كمال روحی و معنوی رسیده باشند و از آنجا كه

اسلام پایه اجتماع بشری را جامعه خانوادگی می داند و نطفه ی

اصلی جامعه را ازدواج تشكیل می دهد از این رو این زن اساس

این اجتماع كوچك محسوب می شود و زنان در این راه وظیفه

بسیار مهم و خطیری پیش رو دارند.
                                  
                                       

به چشمانت بیاموز هر کسی ارزش دیدن ندارد...

چشم ها را از حرام ببندید تا عجایب را ببینید.

چشم که از نامحرم پوشیده شود، خداوند حورالعینی را به

ازدواج صاحب چشم در خواهد آورد.

چشم هرچه می خواهد به او ندهید، زیرا که چشم کم سپاس

ترین عضو بدن است و شما را از یاد خدا غافل می کند.

چشم ها شکارگاههای شیطان هستند.

نگاه به نامحرم زنای چشم است.

نگاه به قرآن و  پدر و مادر عبادت است. 

رسول الله صلّى الله عليه و آله

این حوری موری که می گن چیه؟؟؟

«اگر حور در این عالم بیاید همه عالم هلاک می شوند و در

روایتی دیگر است که اگر قطره ای از آب دهان حور به

دریاهای شور ریخته شود، همه شیرین می گردد، و

اگر لباسی از لباسهای حور را در این عالم بیارند، همه

مردمان بیهوش می گردند و اگر خود حور بیاید همه

 می میرند.»

بدان که برای نماز چهار هزار حد و در روایتی چهار هزار

باب است، و نماز آدمی را از فحشاء و منکرات و کارهای

زشت و ناپسند باز می دارد ونمازی  که آدمی را از

فحشاء باز ندارد نبودنش بهتر از بودن آن هست.

و اما اینکه آدمی را از فحشاء و منکرات باز می دارد برای

دلالت بر این امر همان آیه شریفه کافی است که

می فرماید:

ان الصلاة تنهی عن الفحشاء و المنکر

پیامبر(ص) فرمود: آن نمازی که انسان را از فحشاء و

منکر باز ندارد آن نماز جز دور ساختن از خدا، برایش ثمره

دیگری نخواهد داشت.

انسان باید برای پی بردن به حقایق عالم ابتدا باید کلمه


«عصمت» را بشناسد.


چرا که ما دیندار هستیم ولی دین شناس نیستیم.


انسان دیندار دنیا دار می شود و دنیا پرست.


انسان دین شناس خدا شناس می شود و معتقد به معاد.


دیندار شعار می دهد و دین شناس عمل می کند.

   اینم تلافی عکسهای قبلی   

            
                                          
                                             

اگر کسی باء بسم الله را از روی حقیقت و معرفت بگوید، اگر شنیدی روی آب رد می شود، باور کن که راست و درست است. هر چه هست در باء بسم الله است، یعنی  آدمی خودش را در برابر خدا در جمیع مور نیازمند بداند.                                             

 نوعی از حوریانند که خداوند بر صورت آنان، به قلم قدرت
نقشهای نورانی نقش فرموده است، بر گونه راست،
محمد رسول الله بر گونه چپ، علی ولی الله و بر
پیشانی نوشته الحسن و بر ذقن الحسین و بر لبهایش
نقش شده «بسم الله الرحمن الرحیم»خداوند آن
را آفریده برای کسی که با عظمت و معرفت
بگوید: 



 بسم الله الرحمن الرحیم



البته هرکس به اندازه معرفتش بهره می برد و هیچ کس محروم از این درگاه نیست.
               

همیشه وقتی می رفتم مهمونی یا خونه آشنایی یا در کوچه و خیابون به قولی تیپ می زدم و لباس خوب می پوشیدم، نمی دونم ولی فکر کنم بیشتر برای آدمها و چشمانی که من رو می دیدن بوده
باخودم گفتم من که برای آدمها این طوری تیپ می زنم چطور خودم رو برای خدای خودم که من جز بنده ای برای او نیستم خوشتیپ نکنم و وقتی بر روی سجاده عشق برای نماز می ایستم چرا با لباس خونه ای یا همون بیژامه و زیر پیرهن می ایستم،
چرا دلم رو برای خدا پاک و زلال نکنمو با دلی کثیف و آلوده به گناه می روم. 
یا وقتی مهمانی خدا در خونه خودش برگزار می شود، چرا به اونجا دعوت نشوم و نماز رو اونجا با همه عاشقان نخونم،
چه طور ممکنه من ظاهرم رو در مقابل چشم همه آدم ها زیبا جلوه دهم ولی روح و جانم رو برای معبودم و چشم های معصومین و ملائکه که از ته اسمان من رو نگاه می کنند، پاک نکنم،
آری باور نداشتم ولی فهمیدم که باور خود درسی است در زندگی